Perspectief

Oefening:

Neem een papiertje en een pen en schrijf twee lijstjes; 1 waarop staat wat je belangrijk vindt in je leven en 1 waarop staat waar je je tijd aan besteedt. Je zou dat nu even kunnen doen.

 

Veel mensen vinden kinderen, gezondheid en vrienden belangrijk. Waar ze het meeste tijd in de week aan besteden; werk en zaken die ‘moeten’. Hoe is dat bij jou? Durf eerlijk te zijn.

 

Hoe zorg je nou dat je ook echt de dingen doet die belangrijk voor je zijn? Mel Robbins heeft het over de 5 seconden regel; heb je een goed idee of wil je graag iets doen wat belangrijk is? Besluit dan of je dit nu gaat doen binnen 5 seconden, waarbij je terugtelt van 5…4…3…2…1…actie!

 

Als je langer wacht, neemt je denkhoofd het over van je hartgevoel. Je hoofd gaat bezwaren opwerpen en je hart delft het onderspit. Gevolg is dat je veel nadenkt over veel dingen, maar de actie, je hart dat roept, wordt niet meer gehoord en er volgt geen actie.

 

Ik ken dit maar al te goed. Al jaren wilde ik reizen maken, mijn hart riep hard, maar mijn hoofd nam het over, uit angst. Drie jaar geleden werd ik ernstig ziek, en ik herstelde. Ik dacht, als niet nu, wanneer dan? In november 2019 besloot ik om naar India te gaan. Wat ik zo graag wilde, en zo lang zo niet durfde, bleek een kwestie van een stappenplan afvinken. Het is het beste wat ik ooit voor mezelf heb gedaan.

 

En nu kan ik voorlopig niet reizen. Begrijp me goed, ik voel nog steeds lichte angst om alleen de wereld over te gaan. Maar de roep van mijn hart wordt steeds sterker. Vraag me niet waarom, het is een gevoel.

 

Dat gevoel is nu. En het is goed om dat in een kader te zetten (wat kan er gezien de omstandigheden) en een perspectief te creëren. Dus maak ik vast een stappenplan voor mijn volgende trip. Dan hoef ik alleen nog maar af te vinken als het moment daar is. En het gaat bij reizen om de kwaliteit, niet om de kwantiteit, zoals bij zoveel dingen..

 

Wat wilde jij altijd al doen, waar gaat je hart naar uit? Waar liet jij de angst overwinnen in plaats van je over te geven aan de stroom van het leven en wat dat van je vraagt? Hoe ziet jouw stappenplan eruit en welke stappen kun jij gaan zetten? Maak een plan. Dit is het moment.

 

Aan alle ouders

Zo, de eerste dag thuisscholing zit er weer op.

Veel van ons hebben nu een dubbele baan;

je eigen werk en de baan van leraar/ pedagogisch medewerker, tegelijk.

En je raadt en voelt het al, dat kan helemaal niet.

Je aandacht kan maar op 1 plek tegelijk zijn,

dus hoe kijk je terug op vandaag?

Hoe zat het met je timemanagement, je tijdsplanning en indeling?

Hoe zat het met je pauzes, je rust en verwerkingsmomenten?

Ben je continue aan het switchen geweest, zodat je aan niks echt toekwam?

Of was je voorbereid, proactief en deed je tussendoor aan zelfzorg?

Realiseer je dat wat er nu van je gevraagd wordt, voor iedereen anders is.

De 1 rolt er redelijk fluitend doorheen en kan dingen makkelijker loslaten,

de ander probeert toch alle ballen in de lucht te houden en voelt dat ook.

De cruciale vraag is; hoe is het nu met jou? Na vandaag?

Wat ging er goed en wat vraagt nog wat aandacht en voorbereiding?

En wat heb jij nodig om deze komende weken weer redelijk goed door te komen?

Durf dit te (h)erkennen bij jezelf, durf te vragen en durf grenzen aan te geven.

Bij jezelf, bij de kinderen, bij je werk. Geef jezelf toestemming.

De uitkomst die er dan is, is goed en goed genoeg. Punt.

Niemand heeft er iets aan als je gestresst wordt, jij niet,

je werkgever niet, je kinderen niet.

Dus maak een goede afspraak met je werkgever,

en als dat lastig blijkt, geeft jezelf toestemming om te doen wat nodig is,

zodat jij het volhoudt en het ook nog enigszins gezellig is.

Daar is iedereen bij gebaat, jij hebt de regie en jij kunt de keuzes maken.

Ook als lijkt dat op het eerste gezicht niet zo.

Succes! Je kan het! We kunnen het!

 

Rituelen

Iedereen kent tradities en rituelen, zeker met de feestdagen.

Het einde van het jaar is een mooi moment om stil te staan,

bij wat je gedaan hebt en welke richting je op wilt.

 

Met kerst heb ik met mijn gezin een mandala gemaakt.

Op de keukentafel, met alledaagse voorwerpen waar we blij mee zijn.

Zo simpel kan het zijn, niet ingewikkelder maken dan het is.

 

Op oudejaarsavond gaan we een vuurtje maken,

en schrijven we briefjes met wat we niet meer nodig hebben,

wat we los willen laten en wat in het vuur mag opgaan.

 

Daarnaast blazen we onze wensen voor het komende jaar in veertjes,

en hangen die aan de grote dromenvanger in de tuin.

Simpel en mooi.

 

Ik wens iedereen een mooi 2021,

waarin je je innerlijke kracht (weer) voelt,

en je kiest welke richting je op gaat.

 

– Forien –

2020

Het afgelopen jaar was een jaar van aanpassen.
Laten we in 2021 gaan afstemmen.
 
2021 wordt een jaar zijn waarin we evenwicht ontwikkelen.
 
Energie weg laten lekken vs energie genereren.
De beweging naar binnen maken, naast de beweging naar buiten.
Meer voelen, naast het denken.
Meer je hart en intuïtie laten leiden, naast als een hoofd op pootjes rondrennen.
Waarde toekennen aan medemenselijkheid, naast productiviteit.
 
Weet dat je een vrije wil hebt, en daarmee een keuze.
De keuze om jouw eigen richting te bepalen.
Welke kant wil je op en hoe en met wie wil je dat doen?
Want je kunt niet altijd kiezen wat er gebeurt,
Maar wel hoe je ermee om gaat.
 
Dus neem deze dagen een moment voor reflectie.
Ga zitten aan de keukentafel met een kopje thee.
Laat je gedachten gaan over het afgelopen jaar,
wat had je bedacht en hoe is het verlopen,
om vervolgens plannen te maken voor het komende jaar.
 
Zonder dingen te verwachten,
zonder vast te houden aan de uitkomst,
maar in een richting naar een bepaald punt,
in de wetenschap dat de reis altijd met omwegen gaat
als je het leven laat ontvouwen.
 
Durf je te vertrouwen, op je innerlijke kompas?
Ik wens iedereen goede dagen,
waarin je op je gemak kunt zijn
met jezelf.
 
– Forien –
,

Duisternis

De duisternis kruipt om mij heen en naar mij toe.

Ik denk aan mensen die ik mis en brei dekentjes voor hen die ik lief heb.

Vanmorgen gewandeld, schoenen aan en naar buiten.

Nog niet eerder voelde ik zo duidelijk de seizoenen in mijn lijf,

sinds ik voor mezelf, in mijn eigen tempo werk.

Morgen de persconferentie, het wachten is op sluitingen.

De kunst is om mijn hart open te houden, terwijl de duisternis loert.

Mijn cellen staan nog overeind, zo noem ik het altijd maar.

Ik weet hoe het is als je cellen het hoofd laten hangen,

en je hele wezen in het niets lijkt te verdwijnen.

Zo is het nu niet. Er is licht. In mij, om mij heen.

Het evenwicht, tussen de donkerte aanvaarden, omarmen zelfs,

en daarnaast ook het licht blijven voelen.

Dat heet evenwicht. En heelheid.

, ,

Innerlijk kompas

De Sint is het land uit en Kerst staat voor de deur.

Hoe sta jij erin deze december? Jammer dat alles anders is, of geeft het ook rust en ruimte?

In klein gezelschap de feestdagen vieren, met oprechte aandacht voor elkaar.

De paar mensen die je dan ziet, durf je die Echte vragen te stellen?

Hoe gaat het met je? En dan Echt naar het antwoord luisteren?

‘Waar werd je blij van het afgelopen jaar?’

‘Waar was je bang voor?’ en ‘Waar ben je bang voor?’

‘Als 2021  je laatste jaar zou zijn, hoe zou je dat jaar dan besteden?’

‘Waar hoop je op en wat zou je anders willen?’

‘Wat ga je precies anders doen en wanneer begin je daar mee?’

In plaats van de aandacht naar buiten te richten, op wat anderen zullen denken,

durf je nu te vertrouwen op je intuïtie, op je innerlijke kompas?

Te voelen wat er in je leeft en dit de ruimte te geven?

En je uit te spreken? Naar degene die je lief zijn?

– Forien –

 

Jam

Tja, de vraag is, hou je van jam? Als je al van jam houdt, is het waarschijnlijk aardbeienjam. Want, vertrouwd, lekker, zoet, makkelijk en bekend. Vroegah had je alleen maar aardbeienjam. Ok, misschien ook bramen en bessenjam, maar daar hield het ook wel op. Vaak was er 1 favoriete jam en daar at dan ook het hele gezin van, zonder nog na te denken over andere jammetjes.

Nu kom je in de winkel en staat het hele schap vol met jam. Persoonlijk vind ik dit best een hele opgave, om jam te kiezen. Ik hou namelijk van aardbeienjam, want, vertrouwd, lekker, zoet, makkelijk en bekend. En ik weet dat mijn kinderen ook van aardbeienjam houden. Omdat ik het op tafel zet. En ze het dus eten. Maar laatst viel mijn oog op gemberjam. Al eerder geprobeerd en nu zit het potje me weer aan te kijken.

Fijn zijn van die doosjes met meerdere soorten jam, zodat er wat te kiezen en uit te proberen valt. Of je kunt besluiten om elke keer dat de jam op is, te kiezen voor een andere smaak, net zolang tot je het hele schap gehad hebt. Het punt is dat je dat niet zo gauw doet. Of je valt weer terug op de oude vertrouwde aarbeienjam, die iedereen in je omgeving lekker vindt en dus niet voor problemen en discussies aan tafel zorgt.

Het maakt naar mijn idee geen bal uit welke jam je neemt. Als je maar een keuze maakt, liefst een bewuste keuze. Wil je met of zonder suiker, met of zonder stukjes. En het allerbelangrijkste, dat je je beseft dat je keuze alleen het assortiment van de winkel betreft. En dat er dus nog veel meer winkels zijn met meer en verschillende soorten jam. En dat iedereen toch 1 favoriete jam heeft. En dan heb ik het nog niet eens over de jam die mensen zelf maken. Het gaat erom dat je mag proeven van alle soorten jam, dat daar geen gevaar in schuilt. Behalve dan dat je van mening kan verschillen over de smaak ervan, als je bijvoorbeeld voor ananasjam hebt gekozen.

Als jam wordt gebruikt waar het voor bedoeld is, namelijk je boterham lekkerder maken en verrijken, dan is dat prima. Als jam gebruikt wordt om een foodfight te beginnen, kun je er je vraagtekens bij zetten.

p.s. In plaats van jam kun je ook spiritualiteit/ religie/ politieke overtuiging/ persoonlijke overtuiging schrijven.

,

Goed Genoeg

Is het goed genoeg? Wat je doet, wat je maakt, wat je hebt, wat je leeft? De meeste mensen voelen ergens dat het niet goed genoeg is. Niet op individuele schaal, niet op collectieve schaal, niet op mondiale schaal.

Wat als we beginnen te ervaren dat het wel goed genoeg is? Dat je elke gedachte die deze ervaring ondermijnt, loslaat en niet ingaat op de inhoud? Wat blijft er dan over? Een experiment.

Vandaag. Nu. De komende 10 minuten (want langer dan dat kunnen de meeste mensen de aandacht niet vasthouden bij deze oefening, probeer maar eens). Het eerste wat je tegenkomt dat niet goed genoeg is, gaan herkennen.

De koffie die niet lekker smaakt, het weer als je naar buiten kijkt, de klus die je nog moet afmaken, dat je naar de wc moet maar geen zin hebt om te gaan, wat dan ook.

Opmerken, herkennen, erkennen en dan verzachten. Het is wel goed genoeg. Deze gedachte toelaten. Wat ervaar je, als dit wel goed genoeg zou zijn? Voel je iets van ontspanning, rust? Een begin van ruimte ervaren en helderheid? Of ervaar je nu juist de spanning en onvrede?

Hoe het ook zij, hier heb je iets te doen. Als je rust en ruimte merkt, kun je het experiment herhalen. Als je juist meer spanning voelt, kun je het experiment herhalen. Om te ervaren hoe iets voor je is en dan te verzachten. Tevreden met het moment, precies zoals het nu is.

Goed genoeg.

, ,

Eenzaam

Het raakt me. In het NRC van afgelopen zaterdag lees ik een column van iemand die de politiek nauwgezet volgt en daar iets van vindt. Hij uit zijn gevoel, zijn persoonlijk ervaren op dit moment. Hij realiseert zich, hardop in het NRC, dat hij zich eenzaam voelt. En dat een goudvis wellicht zal helpen, om het geheel een luchtige draai te geven. Maar de ondertoon is voelbaar.Hij schrijft niet alleen een column, dit is echt.

Normaal is deze man druk, bezig en heeft belangrijke dingen te doen. Hij is onderweg, heeft besprekingen en ontmoet mensen. Hij beschrijft zijn proces tijdens de eerste lockdown, de versoepelingen, de zomer en nu de tweede lockdown. En hij voelt de eenzaamheid nu er niets meer te ‘doen’ valt. Hoe moet hij zichzelf nog gaan afleiden? Hij denkt aan een goudvis.

Want via een Amsterdamse site tegen eenzaamheid komt hij niet verder. Nadat hij had besloten zich niet te schamen voor eenzaamheid, aangezien 40% van de Nederlanders er al voor de Corona crisis last van had, zocht hij een oplossing. De site bleek veel gedoe en toen hij zich wilde aanmelden bestond de pagina niet meer. En kwam hij terug op de goudvis.

Mijn punt is, wat als we niet meer de aandacht naar buiten, maar naar binnen gaan richten? Om te voelen hoe eenzaamheid en afgesnedenheid aanvoelt en vervolgens de aandacht te richten op de veerkracht in jezelf, ook al is het nog maar een heel klein beetje? Kun je je realiseren, ten diepste, dan je niet alleen bent? Dat terwijl je thuis, in je eentje, niet weet wat je moet ‘doen’, ook kunt besluiten om gewoon alleen maar te ‘zijn’? Dat je niets hoeft te doen om wat dan ook op te lossen?

En dat je vanuit die rust en ruimte, vanuit het aanvaarden van hoe het is, en niet streven dat het anders is. Vanuit het loslaten van je verwachtingen en vertrouwen dat ook dit weer voorbij gaat en je het kunt dragen. Met geduld voor jezelf en voor iedereen om je heen en niet oordelend kijkt naar wat er nu gebeurt. Naar je eigen proces, naar alle neigingen die naar boven komen, treuren, somberen, eten, shoppen, alles om jezelf af te leiden en bezig te houden.

Als je jezelf zo kunt zien, zo bezig kunt zien, met alle worstelingen in jezelf, met je omgeving zoals die is, wat zou dat opleveren? Je zou het beter kunnen relativeren, zonder te bagatelliseren. Je zou mild naar jezelf en anderen kunnen zijn, omdat niemand kiest voor de situatie zoals die nu is. Je zou je realiseren dat de enige die ervoor kan kiezen om de situatie op een andere manier te zien, jij zelf bent.

En daar zit potentiële verandering. In hoe je de situatie beleeft, wat het je brengt en wat jij anderen kunt brengen. De keuze om de situatie anders te ervaren. Het verandert de situatie niet, maar wel hoe je ermee omgaat en wat voor energie dit oplevert, positieve of negatieve. En wat je vervolgens uitstraalt naar anderen en die weer naar anderen. Jij kunt een verschil maken voor jezelf en voor de mensen om je heen. Vertrouw daarop. Vertrouw op jezelf. Want die potentie zit in jou, welke richting kies je?

, ,

Door een roze bril

Ja ik wil graag door een roze bril kijken. Met het idee dat de wereld goed is en een fijne plek om te zijn, veilig, verbonden. Het gevoel te hebben en behouden dat iedereen er helemaal mag zijn, met alles erop en eraan. Zonder oordeel of uitsluiting. Ik wil graag uitgaan van de beste intentie die iedereen heeft om het juiste te doen. Vanuit de kennis, het innerlijk weten en het gedragsrepertoire dat iemand op dat moment tot zijn of haar beschikking heeft.

Het is wel eens moeilijk. Niet omdat ik dat niet oprecht geloof, dat iedereen een licht in zich heeft wat je kunt ontwikkelen en uitbreiden. Maar omdat nog heel veel mensen leven vanuit onwetendheid. Daarmee bedoel ik, je kunt niet weten, wat je niet weet. Je weet pas dingen als je ergens tegen aan loopt of dat iemand je iets aanreikt.  Veel mensen leven op de automatische piloot. Ze doen heel veel, maar weten vaak niet eens meer wat precies. Vanuit een wereldbeeld wat je automatisch hebt gevormd gedurende je leven. Je kijkt zoals je kijkt naar dingen. Zoals iedereen dat doet op zijn eigen manier, vanuit zijn eigen referentiekader. Zonder dat je doorhebt dat er nog andere mogelijkheden zijn, andere kijken op de wereld. Zodat je doorkrijgt hoe relatief ieders specifieke kijk is. Zolang alles zijn gangetje gaat en je hebt het redelijk goed, is die noodzaak er ook niet.

Veel mensen die bij mij een Mindfulness training of coaching volgen, geven aan dat ze nooit hadden gedacht dit nodig te hebben. Want het was simpelweg niet nodig. Het moment was er niet naar, want alles liep redelijk op rolletjes. Tot dat je dus op zo’n punt komt dat je wereldbeeld (en je zelfbeeld) wankelt. Mindfulness biedt je een perspectief naast dat wat je tot nu toe onbewust als perspectief hebt aangenomen. En dan ontstaat de notie van keuzevrijheid. Je hebt iets te kiezen, je hebt iets te willen, maar voel je dat ook zo? Kun je jezelf toestemming geven om keuzes te maken die ingaan tegen je omgeving? Die ingaan tegen je eigen overtuigingen, tot nu toe? Maar die je wel een groot gevoel van vrijheid kunnen opleveren?

Iedereen die denkt, goh, ik ben nieuwsgierig of ik wil al een tijdje iets met mindfulness doen, wacht er niet mee. Wacht niet tot je op zo’n punt komt, dat de keuze voor jou gemaakt wordt. Dat je tot stil staan wordt gedwongen. Wees proactief, neem het heft in eigen hand en bepaal zelf hoe je je leven aanstuurt. Je kunt niet kiezen wat er op je pad komt, je kunt wel preventief leren hoe je ermee omgaat. Dat geldt voor persoonlijke issues maar ook voor  mondiale, zoals een tweede, derde of vierde golf van de pandemie of de in aantocht zijnde klimaatcrisis. Dus. Nu is het beste moment, neem contact op voor een vrijblijvende kennismaking en kijk wat het je kan brengen.