* Mindful Ouderschap *

Mijn kinderen zijn echt geweldig,

wat een leukerds!

Wat ontzettend gaaf

om die persoonlijkheden te zien ontwikkelen!

 

Ze zijn (over het algemeen) vrolijk,

hebben het leuk met zichzelf en met elkaar

en eigenlijk heb ik niks te klagen.

 

Maar wat kost het me ontzettend veel energie af en toe.

Sommige mensen zullen ervaren dat het hen energie geeft.

Helaas ben ik niet een van hen.

 

Voor mij is het belangrijk om goed voor mezelf te zorgen,

op tijd op te laden, me terug te trekken, nee te zeggen.

En dat valt niet altijd mee.

 

Ik heb al aardig wat hobbels genomen in dit proces.

Want mijn kinderen roepen nogal wat bij mij op.

 

We moeten het niet zwaarder maken dan het is,

maar ook niet lichter.

Ik kom nogal wat tegen in het ouderschap,

en mindfulness en compassie helpen me daarbij.

Het zorgt voor meer innerlijk evenwicht.

 

Om liefdevol naar mezelf

en naar mijn kinderen te blijven kijken.

Om liefdevol te blijven naar mijn partner,

met wie ik al heel wat fases heb doorgemaakt.

 

Als je kinderen hebt en je herkent hier iets van,

of je kent iemand die hier iets van herkent,

vraag jezelf dan het volgende af:

 

Waar trekken je kinderen je naar buiten,

bij jezelf vandaan?

 

Wanneer trek je het even niet meer,

vertoon je ander gedrag dan je eigenlijk wil?

En wat zit daar dan onder, of achter?

Wanneer is het tijd om voor jezelf te zorgen?

En wat heb je dan nodig?

 

Jezelf dit afvragen, dat is nodig

om een ‘goede’ ouder te kunnen zijn.

Zodat je kinderen over een aantal jaar kunnen zeggen;

het was niet perfect,

maar mijn ouders hebben hun best gedaan.

En dat was goed genoeg.

 

Het leven is één grote ontdekkingstocht,

en soms kun je dan even iemand gebruiken

die dat samen met je kan onderzoeken.

Want als je goed voor jezelf zorgt,

kun je ook goed voor anderen zorgen.

,

Schaamte

Eindelijk gaat het weer wat beter tussen mij en mijn lieve zoon. Pffff ik vind het niet makkelijk dat opvoeden en daar schaam ik me een beetje voor. Ik vind namelijk dat ik het makkelijk moet kunnen. Hij is 5 en heeft een sterke persoonlijkheid, wat hij in zijn hoofd heeft, onderbouwd hij verbaal op een manier waar ik nog altijd van sta te kijken met zijn 5 jaar. En dat consequent zijn, die grenzen duidelijk aangeven, elke keer weer opnieuw, het valt me niet mee.

 

Nu kan ik zeggen dat dat komt door energiegebrek, wat vaak ook zo is sinds ik kanker en bijbehorende chemokuur heb gehad. De nasleep is niet mis. Of door slaapgebrek omdat hij nog een paar keer per nacht aan mijn bed staat. Of door het feit dat ik het zelf niet heb meegekregen in mijn opvoeding, die alles behalve voorspelbaar was. Verklaringen, maar geen excuus voor het feit dat ik hem net even te vaak, net iets te hardhandig aan de kant zette.

 

De verklaringen zijn allemaal waar en tegelijkertijd heb ik daar nu niets aan. Waar ik wel iets aan heb is een ‘time-in’ voor mij in plaats van een ‘time-out’ voor mijn zoon. Als ik word geraakt en mijn emoties met mij aan de haal gaan, even stoppen. Mindful drie minuten ademruimte nemen. Ervaren dat ik een keuze heb in hoe ik nu verder ga in deze situatie. Niet makkelijk, wel effectief. Er ontstaat weer ruimte en meer overzicht, waardoor ik liefdevoller kan reageren en kan zien waar hij behoefte aan heeft. Grenzen dus, maar dan liefdevol en met aandacht.

– Forien –