,

* Reflectie Ruimte *

De laatste 2 weken van december
voelen van oudsher
als Heilige tijd,
vanuit allerlei tradities.
Het licht wat weer terugkomt,
in allerlei vormen.
Terugkijken op het afgelopen jaar,
reflecteren.
Stilstaan bij het Nu,
voelen.
En vooruitkijken naar het komende jaar,
waar wil je wat ontwikkelen?
Kun je alles wat er op je pad ligt zien
als leermoment, als experiment?
Wat nou als je erop vertrouwt
dat alles wat schuurt,
alles wat wrijving geeft
je iets te leren heeft?
Wat een glorie als de inzichten tot je komen
en je voelt dat je de regie weer terug krijgt.
Dat je de opwinding en het enthousiasme kunt voelen
als je eenmaal bepaalde dingen van jezelf begrijpt,
doorvoelt en doorleeft hebt!
Of het nou een Mindfulness Training,
Compassie Training, Coaching,
een Stiltedag, Vuurcirkel of iets anders is…Wat gun jij jezelf het komende jaar
als ondersteuning
bij jouw eigen proces?
Ik wens je mooie dagen!
– Forien –
,

* We steken vuurtjes aan *

Vuur maken.

Lang geleden deden we dat dagelijks.

Het vlees was geschoten, de bessen waren binnen,

het dak gerepareerd.

Tijd voor niet – doen.

Samen om het vuur zitten,

delen, zingen, muziek maken.

We hebben het nodig, in deze tijd.

Buiten is het koud,

en soms is dat het ook van binnen.

Dus laten we het vuur ontsteken,

zodat je het binnen in je brandend houdt.

In een ruime cirkel, zonder oordelen.

Oprecht verbinden met elkaar,

zonder maskers, zonder iets ‘hoog’ te houden.

Het licht te voelen, te hervinden en te schijnen.

Dat is waar we invloed op hebben.

 

 

 

 

* Je hebt niks te kiezen? *

Je kunt pas kiezen,

als je weet dat je een keuze hebt.

 

En je hebt altijd een keuze,

maar veel mensen zijn zich daar niet bewust van.

Niet in wat je overkomt heb je een keuze,

maar wel in hoe je ermee omgaat.

 

Als je denkt in een bepaalde situatie,

dat er geen andere mogelijkheden zijn dan ‘die ene’?

Dan heb je altijd nog de keuze

om toch naar andere mogelijkheden op zoek te gaan…

 

Waartussen kun je dan een keuze maken?

Als je groter gaat denken, wat zijn je opties?

 

In je hoofd kun je dan hardnekkige gedachten horen;

‘Nee, dat kan echt niet, niet in dit geval, ja maar… nee want…’

 

Dit zijn beperkende overtuigingen.

Ze helpen je niet, sterker nog,

ze beperken het onderzoeken van de mogelijkheden.

Ze zetten je vast en laten je in kringetjes ronddraaien.

 

Gedachte experiment; Wat als alles kon?

Als je jezelf toestaat zo gek mogelijke oplossingen te bedenken?

Oplossingen die helemaal niet kunnen?!

(En kunnen ze dan fysiek niet of in jouw hoofd niet..?)

 

Dan geef je jezelf in ieder geval de ruimte om:

  • weg te blijven van de beperkende overtuigingen (die niet helpen)
  • de mogelijkheden te onderzoeken (hulp vragen?)
  • een beetje humor en lichtheid in de zaak te brengen (glimlachen ;))

En misschien kom je iets tegen waar wel iets in zou kunnen zitten…

 

Als iets echt niet anders kan,

dan heb je altijd nog de keuze om

te kiezen voor hoe je je ertoe verhoud.

 

Kies je ervoor om het glas halfvol of halfleeg te zien?

Kies je om te reageren op iets, of om het even te laten?

Kun je wachten tot iets zich soms vanzelf wel oplost?

 

Die keuze kun je elke keer, misschien wel 10x per dag maken.

Totdat het gemakkelijker wordt, om het glas halfvol te zien.

Totdat het makkelijker wordt, om je reactie even uit te stellen.

 

En dan is er niets verandert aan de situatie zelf,

maar wel hoe jij hem ervaart.

 

Dit klinkt zo makkelijk,

maar dit doe je niet ‘even’.

Dit is hard werken.

 

Maar als je ziet dat je altijd een keuze hebt,

dan heb jij weer de regie.

En dat is wat je wil.

 

 

 

* Alles wat je voelt is waar *

Alles wat je voelt is waar.

De knoop in je maag, de druk op je borst,

het hoofd vol watten, de zenuwen in je lijf.

Maar hoe jij dit interpreteert, is niet per se de waarheid.

 

Er is een verschil

tussen naar de signalen van je lichaam luisteren

en blind je emoties volgen, want ‘zo voel je het nu eenmaal’.

Al kun je zowel signalen van je lichaam als emoties fysiek waarnemen.

 

Eerst gewoon waarnemen,

Wat voel ik precies, en waar, in mijn lichaam?

Hoe voelt het aan, waar bestaat het uit,

wanneer begon het,

wat ging er aan vooraf?

 

En dan begint het duiden van deze signalen.

Een bepaald gesprek als ‘zwaar op de maag’ ervaren,

betekent namelijk niet dat je nooit meer zo’n gesprek moet voeren.

Het is een signaal dat er iets niet stroomt, niet de bedoeling is.

 

Misschien geeft je je grenzen wel te weinig aan,

of neem je te weinig ruimte in,

en is het zware in je maag

wel het signaal dat je daarvoor lichaam geeft.

 

Realiseer je dat het enige waar je invloed op hebt,

jij zelf bent en niet de ander.

 

De ander kunt je niet direct veranderen,

maar als jij verandert,

kan het niet anders dan dat er iets verandert

in de dynamiek tussen jullie beiden.

Dat is een systemische wetmatigheid.

 

Leer je jezelf en je lichaam op deze manier bewust kennen,

dan kun je jezelf bijsturen.

Wellicht kies je voor ander gedrag,

wat weer iets in beweging zet bij de ander.

En dan kan zo’n ‘zwaar op de maag’ gesprek

ineens heel anders lopen…

 

 

 

 

 

 

 

* Bij jezelf blijven *

(For English, please scroll down. Especially for my new Irish friends I decided to translate my stories, so now my abroad fans can enjoy as well ;)) This will also be the case for my book that is on the way. I hope to finish it at the end of this year, but it’s done when it’s done, you can not rush these things 😉 The title I do know already, in Dutch it is going to be ‘Wat nu? Een antwoord op deze tijd’, in English it will be ‘Now what?’ An answer at these times’.)

Nog één ding over reizen. Mijn vriendin Anne vroeg me vorige week hoe het toch komt dat we onszelf zo veel meer bij onszelf voelen als we alleen reizen. En elke keer als we dan thuiskomen, worden we weer zo makkelijk opgeslurpt door het dagelijks leven. Ik dacht hier even over na, en toen kwam het volgende in me op: We worden uit ons eigen centrum getrokken en worden weer geleefd door agenda’s en door anderen, in plaats van verbonden te blijven met onszelf. Ik heb opgemerkt dat ik mijn eigen innerlijke stem veel duidelijk kan horen als ik alleen reis. Ik luister naar mijn hart en vertrouw op mijn buikgevoel en intuïtie aangezien er niets of niemand anders is om op te vertrouwen.

Jaren geleden kon ik niet alleen reizen omdat ik zo overweldigd was door alle externe prikkels dat ik het contact met mijn eigen centrum verloor en direct ging dissociëren. Nu weet ik hoe ik geaard kan blijven zodat ik verbonden kan blijven met mijn centrum. Ik heb dit de laatste paar jaar geleerd, eigenlijk uit nood, toen ik erachter kwam dat ik nog steeds wat oude trauma’s bij me droeg in mijn systeem, in mijn lichaam. Ik heb geleerd hoe ik daarmee om kan gaan door mijn aandacht te focussen en meer en meer bewust te worden.

Nu kan ik reizen zonder mijn interne gevoel van veiligheid te verliezen. Ik kan verbonden blijven met mezelf, en me van daaruit verbinden met anderen. Omdat ik mezelf nu op een diep niveau ken, kan ik mezelf gereflecteerd zien in anderen én kan ik hen zien zoals ze werkelijk zijn. Ik ben niet meer bang om om echt contact te maken, van hart tot hart.

Toen ik vorige week in Ierland was, vroeg ik mensen in pubs en lunchrooms meer dan eens of ik bij hen kon komen zitten aan tafel, als ze een stoel over hadden. Heel fijn om echte verhalen met elkaar te delen over onze levens en wat we gemeen hadden. Elke keer had ik een superleuke tijd met goed gezelschap. Mensen vertelden me dat ze eerst verbaast waren over mijn vraag en uiteindelijk vertelden ze dat ze wilden dat ze dat ook zouden durven. Wie weet wat deze ervaring brengt 😉

* Staying Centered *

One more thing about travelling. My friend Anne asked me last week how come that when traveling alone we feel so much more connected to ourselves. And anytime we get home, we get sucked in daily life so easily. I thougth this over for a little while, and then this came to me: We get towed out of our centre and start being lived by our agenda’s and by others, instead of staying connected to ourselves. I noticed I can hear my inner voice much more clearly when traveling alone. I listen to my heart and trust my guts and intuition since there is nothing or nobody else to trust.

Years ago, I couldn’t travel on my own because I would be so overwhelmed by all the things from the outside that I would lose the connection to  my centre and start to dissociate right away. Now I know how I can stay grounded so I can stay connected to my centre. I learned this out of emergency over the last couple of years, when I found out I was still carrying some trauma with me in my system, in my body. I learned how te deal with that by focussing my attention and becoming more and more conscious.

Now I can go travel without losing my inside feeling of safety. I can stay connected to myself, and therefore, connect with others from this point. Because I now know myself in a deep way, I can see myself reflected in other people, ánd see them as they really are. I’m not afraid anymore to make real contact, from one heart to another.

When I was in Ireland last week, I’d ask people in pubs and lunchrooms more then once if I could join them, when they had a spare seat at their table. Really nice to share some real stories about our lives and about what we had in common. Every time I ended up having a really good time with nice company. People told me they were at first surprised by my question, and ended up by saying that they wished they had the guts to do so. Who knows wat this experience might bring 😉

* Verantwoordelijkheid *

Neem verantwoordelijkheid voor wat je voelt.

We zijn gewend en geconditioneerd om controle te hebben.

Als je geen controle hebt, voelt dat dus vaak vervelend.

Dat wil je eigenlijk vermijden en dus sta je er niet bij stil.

En reageer je het af op andere mensen, die vaak dicht bij je staan.

Ga maar na of je dit herkent.

 

Als je nu kijkt naar het nieuws, gebeurt er hetzelfde.

De wereld is niet meer wat het was en de vraag is of dat nog komt.

We lijken collectief de controle een beetje kwijt te zijn.

Dat voelt oncomfortabel en we willen daar liever niet bij stil staan.

Let erop dat je dat niet afreageert op anderen.

Zoals je dat om je heen ziet gebeuren, dichtbij en ver weg.

 

Neem in plaats daarvan verantwoordelijkheid voor je gevoel.

Voel wat er te voelen valt en praat erover met elkaar,

over dit oncomfortabele gevoel van de controle kwijt te raken.

Van je eigen vrijheid, de vrijheid in de wereld, van het klimaat.

Let erop dat het niet naar binnen sluipt, je lichaam in,

en zich omzet in angst en somberheid.

 

Als je verantwoordelijkheid neemt voor je gevoel,

dat krijgt het de ruimte en bestaansrecht.

Je erkent dat je je rot en ‘unheimisch’ voelt,

en soms niet weet hoe het verder moet.

Daarin zijn we samen.

 

Pas als je dit (h)erkent en aanvaard,

ontstaat er ruimte voor verandering.

Te beginnen bij jezelf, en daardoor bij de ander.

Die anderen hebben ook weer anderen om zich heen,

en zo verder, tot we iedereen op de wereld gehad hebben.

 

Waar geef jij aandacht aan en voor welke energie kies jij

om te verspreiden over de wereld?

Positieve of negatieve?

 

Het ongemakkelijke mag er eerst zijn, de ruimte krijgen.

Om vervolgens je aandacht te richten op wat er wel kan,

waar je wel invloed op hebt.

Soms lijkt dat beperkt,

maar vergis je niet in de reikwijdte van een glimlach,

een warm woord of een actie vanuit liefde.

 

 

 

 

* Vuuravond *

11 September 19:00 – 22:00

Het lijkt alsof we de les nog niet geleerd hebben.

De kinderen beginnen weer op school

en de volwassenen vervallen weer in de ‘ratrace’.

Is dit wat we willen?

Mee blijven draaien in een maatschappij

die uit elkaar begint te vallen van stress en burn-out?

Waarin we weer doorgaan met rennen,

alsof er de afgelopen 1,5 jaar niets gebeurd is?

Of kun je je ook iets anders voorstellen?

Hoe zou het zijn

om met veel meer ontspanning

en rust te leven?

Simpel, zingevend en vervullend?

Rond een vuur zitten met anderen,

helemaal jezelf zijn.
Zonder maskers,

in openheid en verbinding.

Oefeningen die je helpen

je hart te volgen

en je ideale wereld

zelf vorm te geven.

Niet zweverig,

maar menselijk en praktisch.

Het thema van deze Vuuravond is:
‘Dromen & Durven’.
Waar droom je van?
Wat wil je in dit leven
en wat is daarvoor nodig?
Waar brandt jouw vuur voor
en hoe groot is je vlam nu?
Kom erbij en meld je nu aan.

Laat je inspireren

en je innerlijke vuurtje aanwakkeren,

in plaats van je te laten opbranden.

(Deze keer een Vrouwen Vuuravond,
de volgende keer zijn ook Mannen welkom 🙂

– Liefs, Forien –

 

,

* Stel dat dit waar is *

Het vraagt tijd en moed om iets nieuws in je wereldbeeld op te nemen.

Het is ook een actieve keuze, om telkens weer je aannames en je

beeld van hoe je denkt dat de wereld in elkaar zit bij te stellen.

Hier komt het.

 

Stel dat de aarde waarop je staat en loopt, leeft.

Dat de aarde onderdeel is van de levende natuur als geheel.

Waar jij zelf, als mobiele natuur, ook onderdeel van bent.

Wij hebben de aarde en alles wat ze voortbrengt nodig om te kunnen leven.

Bomen om te kunnen ademen, water om te drinken.

 

Dat hebben we niet meer zo door,

aangezien we druk zijn met werk, gezin, carrières,

reclameblaadjes lezen, en bedenken waar we voor gaan sparen.

En meer van die dingen waar zoveel aandacht heen gaat,

zodat we ons bijna niet meer verbonden voelen met onze natuurlijke omgeving.

 

De aarde heeft ons als mens niet per se nodig.

Er is genoeg andere natuur die meer wederkerig is.

De aarde kan broeien, kan stormen, kan beven, kan valwinden loslaten.

Stel dat dit waar is? Dat je dit langzaam in je wereldbeeld opneemt.

Hoe kijk je dan naar de boom in je tuin die je kapt? Naar de heg die je snoeit?

Naar de onnatuurlijke hitte waarvoor we nu elk jaar massaal zwembaden in de tuin opzetten?

 

Uiteraard moet je je omgeving onderhouden, anders neemt de natuur het over.

Maar als je, zoals de Native Americans en vele andere natuurvolken, in alles het Leven ziet?

En de wisselwerking tussen alles wat leeft, de onderlinge afhankelijkheid, de eenheid?

Dan ga je anders kijken, denken, voelen en handelen.

We voelen ons als mensen nu vaak meer verwant met een huis dan met een boom.

Terwijl mensen en bomen natuur zijn, de meeste huizen niet.

 

Wat leren we de kinderen die nu opgroeien? Hoe we met onze omgeving omgaan?

Mijn zoon zag hoe een klasgenootje in groep 2 een spin doodtrapte.

De juf was er blij mee vertelde hij, want ze vond spinnen eng. Hij nu ook.

 

Vanmorgen wandelde ik weer mijn vertrouwde rondje,

dat er elk seizoen, elke week, elke dag anders uitziet.

In het begin raapte ik heen en terug zwerfvuil op.

Nu alleen nog de terugweg,

want ik kan de hoeveelheid anders niet dragen in twee handen.

 

Elke keer als ik buk om iets op te pakken,

denk ik aan de woorden van Tommy Wieringa;

‘Ik raap niet alleen vuil op, ik buig voor moeder Aarde.’