* Verantwoordelijkheid *

Neem verantwoordelijkheid voor wat je voelt.

We zijn gewend en geconditioneerd om controle te hebben.

Als je geen controle hebt, voelt dat dus vaak vervelend.

Dat wil je eigenlijk vermijden en dus sta je er niet bij stil.

En reageer je het af op andere mensen, die vaak dicht bij je staan.

Ga maar na of je dit herkent.

 

Als je nu kijkt naar het nieuws, gebeurt er hetzelfde.

De wereld is niet meer wat het was en de vraag is of dat nog komt.

We lijken collectief de controle een beetje kwijt te zijn.

Dat voelt oncomfortabel en we willen daar liever niet bij stil staan.

Let erop dat je dat niet afreageert op anderen.

Zoals je dat om je heen ziet gebeuren, dichtbij en ver weg.

 

Neem in plaats daarvan verantwoordelijkheid voor je gevoel.

Voel wat er te voelen valt en praat erover met elkaar,

over dit oncomfortabele gevoel van de controle kwijt te raken.

Van je eigen vrijheid, de vrijheid in de wereld, van het klimaat.

Let erop dat het niet naar binnen sluipt, je lichaam in,

en zich omzet in angst en somberheid.

 

Als je verantwoordelijkheid neemt voor je gevoel,

dat krijgt het de ruimte en bestaansrecht.

Je erkent dat je je rot en ‘unheimisch’ voelt,

en soms niet weet hoe het verder moet.

Daarin zijn we samen.

 

Pas als je dit (h)erkent en aanvaard,

ontstaat er ruimte voor verandering.

Te beginnen bij jezelf, en daardoor bij de ander.

Die anderen hebben ook weer anderen om zich heen,

en zo verder, tot we iedereen op de wereld gehad hebben.

 

Waar geef jij aandacht aan en voor welke energie kies jij

om te verspreiden over de wereld?

Positieve of negatieve?

 

Het ongemakkelijke mag er eerst zijn, de ruimte krijgen.

Om vervolgens je aandacht te richten op wat er wel kan,

waar je wel invloed op hebt.

Soms lijkt dat beperkt,

maar vergis je niet in de reikwijdte van een glimlach,

een warm woord of een actie vanuit liefde.

 

 

 

 

* Vuuravond *

11 September 19:00 – 22:00

Het lijkt alsof we de les nog niet geleerd hebben.

De kinderen beginnen weer op school

en de volwassenen vervallen weer in de ‘ratrace’.

Is dit wat we willen?

Mee blijven draaien in een maatschappij

die uit elkaar begint te vallen van stress en burn-out?

Waarin we weer doorgaan met rennen,

alsof er de afgelopen 1,5 jaar niets gebeurd is?

Of kun je je ook iets anders voorstellen?

Hoe zou het zijn

om met veel meer ontspanning

en rust te leven?

Simpel, zingevend en vervullend?

Rond een vuur zitten met anderen,

helemaal jezelf zijn.
Zonder maskers,

in openheid en verbinding.

Oefeningen die je helpen

je hart te volgen

en je ideale wereld

zelf vorm te geven.

Niet zweverig,

maar menselijk en praktisch.

Het thema van deze Vuuravond is:
‘Dromen & Durven’.
Waar droom je van?
Wat wil je in dit leven
en wat is daarvoor nodig?
Waar brandt jouw vuur voor
en hoe groot is je vlam nu?
Kom erbij en meld je nu aan.

Laat je inspireren

en je innerlijke vuurtje aanwakkeren,

in plaats van je te laten opbranden.

(Deze keer een Vrouwen Vuuravond,
de volgende keer zijn ook Mannen welkom 🙂

– Liefs, Forien –

 

,

* Stel dat dit waar is *

Het vraagt tijd en moed om iets nieuws in je wereldbeeld op te nemen.

Het is ook een actieve keuze, om telkens weer je aannames en je

beeld van hoe je denkt dat de wereld in elkaar zit bij te stellen.

Hier komt het.

 

Stel dat de aarde waarop je staat en loopt, leeft.

Dat de aarde onderdeel is van de levende natuur als geheel.

Waar jij zelf, als mobiele natuur, ook onderdeel van bent.

Wij hebben de aarde en alles wat ze voortbrengt nodig om te kunnen leven.

Bomen om te kunnen ademen, water om te drinken.

 

Dat hebben we niet meer zo door,

aangezien we druk zijn met werk, gezin, carrières,

reclameblaadjes lezen, en bedenken waar we voor gaan sparen.

En meer van die dingen waar zoveel aandacht heen gaat,

zodat we ons bijna niet meer verbonden voelen met onze natuurlijke omgeving.

 

De aarde heeft ons als mens niet per se nodig.

Er is genoeg andere natuur die meer wederkerig is.

De aarde kan broeien, kan stormen, kan beven, kan valwinden loslaten.

Stel dat dit waar is? Dat je dit langzaam in je wereldbeeld opneemt.

Hoe kijk je dan naar de boom in je tuin die je kapt? Naar de heg die je snoeit?

Naar de onnatuurlijke hitte waarvoor we nu elk jaar massaal zwembaden in de tuin opzetten?

 

Uiteraard moet je je omgeving onderhouden, anders neemt de natuur het over.

Maar als je, zoals de Native Americans en vele andere natuurvolken, in alles het Leven ziet?

En de wisselwerking tussen alles wat leeft, de onderlinge afhankelijkheid, de eenheid?

Dan ga je anders kijken, denken, voelen en handelen.

We voelen ons als mensen nu vaak meer verwant met een huis dan met een boom.

Terwijl mensen en bomen natuur zijn, de meeste huizen niet.

 

Wat leren we de kinderen die nu opgroeien? Hoe we met onze omgeving omgaan?

Mijn zoon zag hoe een klasgenootje in groep 2 een spin doodtrapte.

De juf was er blij mee vertelde hij, want ze vond spinnen eng. Hij nu ook.

 

Vanmorgen wandelde ik weer mijn vertrouwde rondje,

dat er elk seizoen, elke week, elke dag anders uitziet.

In het begin raapte ik heen en terug zwerfvuil op.

Nu alleen nog de terugweg,

want ik kan de hoeveelheid anders niet dragen in twee handen.

 

Elke keer als ik buk om iets op te pakken,

denk ik aan de woorden van Tommy Wieringa;

‘Ik raap niet alleen vuil op, ik buig voor moeder Aarde.’