,

Duisternis

De duisternis kruipt om mij heen en naar mij toe.

Ik denk aan mensen die ik mis en brei dekentjes voor hen die ik lief heb.

Vanmorgen gewandeld, schoenen aan en naar buiten.

Nog niet eerder voelde ik zo duidelijk de seizoenen in mijn lijf,

sinds ik voor mezelf, in mijn eigen tempo werk.

Morgen de persconferentie, het wachten is op sluitingen.

De kunst is om mijn hart open te houden, terwijl de duisternis loert.

Mijn cellen staan nog overeind, zo noem ik het altijd maar.

Ik weet hoe het is als je cellen het hoofd laten hangen,

en je hele wezen in het niets lijkt te verdwijnen.

Zo is het nu niet. Er is licht. In mij, om mij heen.

Het evenwicht, tussen de donkerte aanvaarden, omarmen zelfs,

en daarnaast ook het licht blijven voelen.

Dat heet evenwicht. En heelheid.

, ,

Innerlijk kompas

De Sint is het land uit en Kerst staat voor de deur.

Hoe sta jij erin deze december? Jammer dat alles anders is, of geeft het ook rust en ruimte?

In klein gezelschap de feestdagen vieren, met oprechte aandacht voor elkaar.

De paar mensen die je dan ziet, durf je die Echte vragen te stellen?

Hoe gaat het met je? En dan Echt naar het antwoord luisteren?

‘Waar werd je blij van het afgelopen jaar?’

‘Waar was je bang voor?’ en ‘Waar ben je bang voor?’

‘Als 2021  je laatste jaar zou zijn, hoe zou je dat jaar dan besteden?’

‘Waar hoop je op en wat zou je anders willen?’

‘Wat ga je precies anders doen en wanneer begin je daar mee?’

In plaats van de aandacht naar buiten te richten, op wat anderen zullen denken,

durf je nu te vertrouwen op je intuïtie, op je innerlijke kompas?

Te voelen wat er in je leeft en dit de ruimte te geven?

En je uit te spreken? Naar degene die je lief zijn?

– Forien –

 

, ,

Eenzaam

Het raakt me. In het NRC van afgelopen zaterdag lees ik een column van iemand die de politiek nauwgezet volgt en daar iets van vindt. Hij uit zijn gevoel, zijn persoonlijk ervaren op dit moment. Hij realiseert zich, hardop in het NRC, dat hij zich eenzaam voelt. En dat een goudvis wellicht zal helpen, om het geheel een luchtige draai te geven. Maar de ondertoon is voelbaar.Hij schrijft niet alleen een column, dit is echt.

Normaal is deze man druk, bezig en heeft belangrijke dingen te doen. Hij is onderweg, heeft besprekingen en ontmoet mensen. Hij beschrijft zijn proces tijdens de eerste lockdown, de versoepelingen, de zomer en nu de tweede lockdown. En hij voelt de eenzaamheid nu er niets meer te ‘doen’ valt. Hoe moet hij zichzelf nog gaan afleiden? Hij denkt aan een goudvis.

Want via een Amsterdamse site tegen eenzaamheid komt hij niet verder. Nadat hij had besloten zich niet te schamen voor eenzaamheid, aangezien 40% van de Nederlanders er al voor de Corona crisis last van had, zocht hij een oplossing. De site bleek veel gedoe en toen hij zich wilde aanmelden bestond de pagina niet meer. En kwam hij terug op de goudvis.

Mijn punt is, wat als we niet meer de aandacht naar buiten, maar naar binnen gaan richten? Om te voelen hoe eenzaamheid en afgesnedenheid aanvoelt en vervolgens de aandacht te richten op de veerkracht in jezelf, ook al is het nog maar een heel klein beetje? Kun je je realiseren, ten diepste, dan je niet alleen bent? Dat terwijl je thuis, in je eentje, niet weet wat je moet ‘doen’, ook kunt besluiten om gewoon alleen maar te ‘zijn’? Dat je niets hoeft te doen om wat dan ook op te lossen?

En dat je vanuit die rust en ruimte, vanuit het aanvaarden van hoe het is, en niet streven dat het anders is. Vanuit het loslaten van je verwachtingen en vertrouwen dat ook dit weer voorbij gaat en je het kunt dragen. Met geduld voor jezelf en voor iedereen om je heen en niet oordelend kijkt naar wat er nu gebeurt. Naar je eigen proces, naar alle neigingen die naar boven komen, treuren, somberen, eten, shoppen, alles om jezelf af te leiden en bezig te houden.

Als je jezelf zo kunt zien, zo bezig kunt zien, met alle worstelingen in jezelf, met je omgeving zoals die is, wat zou dat opleveren? Je zou het beter kunnen relativeren, zonder te bagatelliseren. Je zou mild naar jezelf en anderen kunnen zijn, omdat niemand kiest voor de situatie zoals die nu is. Je zou je realiseren dat de enige die ervoor kan kiezen om de situatie op een andere manier te zien, jij zelf bent.

En daar zit potentiële verandering. In hoe je de situatie beleeft, wat het je brengt en wat jij anderen kunt brengen. De keuze om de situatie anders te ervaren. Het verandert de situatie niet, maar wel hoe je ermee omgaat en wat voor energie dit oplevert, positieve of negatieve. En wat je vervolgens uitstraalt naar anderen en die weer naar anderen. Jij kunt een verschil maken voor jezelf en voor de mensen om je heen. Vertrouw daarop. Vertrouw op jezelf. Want die potentie zit in jou, welke richting kies je?

, ,

Door een roze bril

Ja ik wil graag door een roze bril kijken. Met het idee dat de wereld goed is en een fijne plek om te zijn, veilig, verbonden. Het gevoel te hebben en behouden dat iedereen er helemaal mag zijn, met alles erop en eraan. Zonder oordeel of uitsluiting. Ik wil graag uitgaan van de beste intentie die iedereen heeft om het juiste te doen. Vanuit de kennis, het innerlijk weten en het gedragsrepertoire dat iemand op dat moment tot zijn of haar beschikking heeft.

Het is wel eens moeilijk. Niet omdat ik dat niet oprecht geloof, dat iedereen een licht in zich heeft wat je kunt ontwikkelen en uitbreiden. Maar omdat nog heel veel mensen leven vanuit onwetendheid. Daarmee bedoel ik, je kunt niet weten, wat je niet weet. Je weet pas dingen als je ergens tegen aan loopt of dat iemand je iets aanreikt.  Veel mensen leven op de automatische piloot. Ze doen heel veel, maar weten vaak niet eens meer wat precies. Vanuit een wereldbeeld wat je automatisch hebt gevormd gedurende je leven. Je kijkt zoals je kijkt naar dingen. Zoals iedereen dat doet op zijn eigen manier, vanuit zijn eigen referentiekader. Zonder dat je doorhebt dat er nog andere mogelijkheden zijn, andere kijken op de wereld. Zodat je doorkrijgt hoe relatief ieders specifieke kijk is. Zolang alles zijn gangetje gaat en je hebt het redelijk goed, is die noodzaak er ook niet.

Veel mensen die bij mij een Mindfulness training of coaching volgen, geven aan dat ze nooit hadden gedacht dit nodig te hebben. Want het was simpelweg niet nodig. Het moment was er niet naar, want alles liep redelijk op rolletjes. Tot dat je dus op zo’n punt komt dat je wereldbeeld (en je zelfbeeld) wankelt. Mindfulness biedt je een perspectief naast dat wat je tot nu toe onbewust als perspectief hebt aangenomen. En dan ontstaat de notie van keuzevrijheid. Je hebt iets te kiezen, je hebt iets te willen, maar voel je dat ook zo? Kun je jezelf toestemming geven om keuzes te maken die ingaan tegen je omgeving? Die ingaan tegen je eigen overtuigingen, tot nu toe? Maar die je wel een groot gevoel van vrijheid kunnen opleveren?

Iedereen die denkt, goh, ik ben nieuwsgierig of ik wil al een tijdje iets met mindfulness doen, wacht er niet mee. Wacht niet tot je op zo’n punt komt, dat de keuze voor jou gemaakt wordt. Dat je tot stil staan wordt gedwongen. Wees proactief, neem het heft in eigen hand en bepaal zelf hoe je je leven aanstuurt. Je kunt niet kiezen wat er op je pad komt, je kunt wel preventief leren hoe je ermee omgaat. Dat geldt voor persoonlijke issues maar ook voor  mondiale, zoals een tweede, derde of vierde golf van de pandemie of de in aantocht zijnde klimaatcrisis. Dus. Nu is het beste moment, neem contact op voor een vrijblijvende kennismaking en kijk wat het je kan brengen.

 

 

 

 

, ,

* Blik naar binnen *

Meer en meer is het nodig om de blik naar binnen te richten. Juist nu. Kijk om je heen en merk op dat de beperkingen van buitenaf weer meer voelbaar worden. Iedereen is er mee bezig, of keert zich er bewust van af, waardoor je er indirect ook mee bezig bent. We hebben het te doen met de situatie zoals die nu is.

Als we de aandacht naar buiten blijven richten is de kans groot dat we onmacht voelen en misschien zelfs slachtoffer van de situatie. Terwijl we, als we de blik naar binnen richten, ineens de mogelijkheden kunnen gaan zien die er in onszelf zijn. Je weet niet wat je moet en kan doen, totdat je daar licht op laat schijnen.

De volgende 3 must-haves geven enorme mogelijkheden:

  • Je bent je bewust, dan je bewustzijn hebt
  • Je bent je bewust dat je een vrije wil hebt
  • Je bent je bewust van je intentie/ richting

Als je weet wat hiermee bedoeld wordt, dan voel je wellicht ook de mogelijkheden en de potentie hiervan. Je aandacht leren richten op je eigen gedachten, de ruimte tussen gedachten en de mogelijkheden die dit biedt en de effecten ervan. Met compassie naar jezelf en naar je omgeving kijken en opmerken wat voor enorm rimpeleffect dit kan hebben, zeker in deze tijd. Jij kan het verschil maken. Voor jezelf en voor je omgeving.

 

Meld je nu aan voor een GRATIS coachingsgesprek.

 

 

, , ,

Eenvoud

Als je veel rommel eet, doet voeding niks meer voor je. Je voelt je ‘bleh’.

Als je vaak en veel alcohol drinkt, voel je de potentie van het leven niet meer.

Als je steeds meer en beter wil, is ontevreden zijn je toestand.

 

Er zit waarheid in ‘less is more’.

 

Eet twee dagen weinig en sober. Moet je opletten hoe dan een boterham met volle kaas smaakt.

Drink een week lang alleen water en let dan op je helderheid.

Wees een hele dag tevreden met wat er al is en wat je wel hebt. Schat het weer op waarde.

 

Durf je de controle over de dingen een dag los te laten?

‘Beter slordig relaxed dan perfect gestressed’

 

Eenvoud zit in kleine dingen. Inzoomen op een bloem in de tuin.

De wind door je haren als je fietst. Een compliment van een collega.

Neem ze in je op en ervaar ze volledig.

 

Hier & Nu, op DIT moment.

, ,

Waarheid & Wijsheid

Waarheid bestaat niet en wijsheid komt met de jaren.
Ik heb lang gedacht ‘hoezo levenservaring?!’ Daar had ik al jong veel van opgedaan en niet perse de leukste dingen. Maar inmiddels schat ik de tijd meer op waarde en zie ik in dat ik van iedereen kan leren. Of dat nou een praktische wijsheid is (ja buurman, ik ga een steiger gebruiken om te schilderen en geen wankele trap) of een levenswijsheid (mijn oma zei; we rommelen allemaal maar wat aan). Maar ook grootse wijsheid:
Mahatma Ghandi zei:
 
‘Thoughts generate words,
words generate actions,
actions generate habits,
habits generate character,
character breeds destiny’
Met andere woorden; als je grip hebt op je gedachten, dan heb je grip op je ‘lot’ en hoe je leven loopt. Dat betekent niet dat je je leven helemaal kunt bepalen. Maar wel voor een flink deel.
 
Het begint allemaal bij gedachten. Gedachten geven ons een kader waardoor we de wereld zien. En ook hoe we mensen, omstandigheden en situaties zien. Weet jij wat je denkt en waarom? Hoe is het zo gekomen dat je op deze manier denkt, deze dingen vindt, over heel veel dingen een mening hebt? Is het je eigen mening, onderzocht en gevormd door jezelf? Of heb je de mening overgenomen en voor waar aangenomen? Wat denk je dat anderen denken? En hoe komt dat dan weer? En wat heeft dat weer voor invloed op jou in het dagelijks leven en hoe je tegen dingen aankijkt?
De kracht van gedachten. Iets om over na te denken.
, ,

Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Hoe je kijkt maakt wat je ziet,
hoe je luistert maakt wat je hoort,
hoe je praat maakt wat je zegt.

Er zijn drie manieren van communiceren:

  • Oppervlakkig

‘He hoe was je weekend? Lekker gehad? Ja prima, het weer begint nu een beetje om te slaan he?’
Niks mis mee. Dit is de smeerolie op het schoolplein, bij de koffieautomaat en bij de kassa.
We maken luchtig contact met anderen om soepel onze dag door te komen.

  • Verdiepend

‘Hoe is het afgelopen met je moeder/ kind/ collega? Hoe gaat het nu op je werk, heb je die training afgerond?’
Interesse. Over het algemeen informeer je iets verder dan de oppervlakte bij goede kennissen en vrienden.
Op deze manier contact maken geeft verbinding en ‘lijntjes’ met anderen.

  • Diepgaand

‘Hoe kijk jij tegen deze situatie aan? Hoe voelde je je erbij toen dat gebeurde?’
Van hart tot hart. Diepgaande interesse in de ander op een bepaald moment.
Deze manier van contact maken geeft verdieping en vervulling, je hoort en ziet de ander echt.

Deze manieren van contact maken worden door elkaar heen gebruikt.

Wil je echt contact en verbinding met die voor jou belangrijke ander?
Onthou dat wat je geeft, krijg je meestal terug. En als je daarbij iets van jezelf laat zien,
je hart opent en kwetsbaar durft te zijn, kan dat voor mooie ont-moetingen zorgen.

Wie ga jij vandaag een diepgaande vraag van het hart stellen?

– Forien –

 

, ,

Vrienden

Mmmm opvallend. Ik heb meerder mensen gehoord de afgelopen weken, sinds er weer meer ‘mag’, dat mensen eigenlijk niet ‘meer’ willen..
 
En dan met name sociale contacten. Superleuk hoor met vrienden afspreken. Heel fijn dat het weer kan. Maar eigenlijk wil ik het niet. Dat is wat ik hoor, is dat herkenbaar?
 
De vraag is dan; mag dat? Mag je dat, in eerste instantie van jezelf, niet willen? Durf je dat even ruimte te geven? En denk je dat het mag van anderen? Of ligt daar toch een beetje een sociaal taboe op?
 
Ik heb me al eerder, voor de corona tijd, er over verbaasd dat alles ‘leuk’ leek te moeten zijn. Zeker als je afspreekt met mensen. Zelf ben ik groot fan van het Amerikaanse ‘just hang out’, oftewel, samen tijd doorbrengen zonder pretenties. Maar ik merk ook dat ik dat lastig vind met mensen. Is dat misschien ook een cultuur dingetje?
 
Er moet altijd iets ‘gedaan’ worden lijkt het. Maar misschien zat dat alleen in mijn eigen hoofd en is het mijn eigen rusteloosheid die ik tegenkom. Of is ook dat herkenbaar?
 
Mag je zeggen, als mensen, vrienden, vragen of je gezellig komt eten, dat je eigenlijk niet wil? Omdat je gewoon wil hangen op je eigen bank en niet van de ene naar de andere afspraak wil rennen? En dat dat niks te maken heeft met hoe lief je ze vind en hoe je ze op waarde schat?
 
Durf je te luisteren naar je eigen gevoel op dit moment, heb je het lef om daar voor uit te komen en het gewoon te zeggen? In plaats van het even te voelen en je er vervolgens rucksichtlos op de automatische piloot weer in te storten, in al die afspraken waar je eigenlijk niet op zit te wachten omdat het niks wezenlijks toevoegt..?
 
Allicht interessant om eens bij stil te staan. Wat voegt wel iets wezelijks toe? En wie? Waar wil je je kostbare tijd aan besteden?
 
– Forien –
, ,

De kunst van het genieten

Door Covid-19 zijn er mensen die hun reuk en smaak zijn kwijt geraakt. Ik kan me daar iets bij voorstellen doordat het een tijdelijke bijwerking van de chemokuur was die ik drie jaar geleden mocht ontvangen. Ik ben dol brood met pindakaas en die smaakte ineens nergens meer naar… Dat is vervelend als je dat een keer een dag hebt door een verkoudheid bijvoorbeeld, maar niet meer dan dat. Maar als je weken of maanden achter elkaar niets proeft, is dat voor de meeste mensen verschrikkelijk.

De meeste mensen echter, hebben vaak nauwelijks door hoe hun eten smaakt. Op de automatische piloot is het hap, slik, is die zak nu al leeg? Hoe mooi is het dan ook dat je dagelijkse lunch ineens een smaakexplosie kan zijn. Een gemiddelde cracker met kaas wordt ineens een knapperig gekraak met zachte, zoutige en vettige elementen door de plakjes die er rijkelijk over verspreid zijn. Het knalrode sappig zoete snoeptomaatje wordt aangevuld met het zoutige en de umami smaak van kerrie hummus. En hoe verrassend is een met oprechte aandacht gegeten plak verse komkommer? Of wat je dan ook eet? Je weet niet wat je meemaakt.

Er zijn vele soorten geluk en genieten, eten kan er 1 van zijn. Kijk of je het weer op waarde kunt schatten bij je volgende hap 🙂

– Forien –