,

Beeldvorming

Ruim een jaar ben ik nu bezig om mijn eigen praktijk op te zetten. De vraag die daarbij komt is; welk beeld zet je van jezelf neer? Wat wil ik dat mensen zien van mij, hoe moeten zij mij kunnen inschatten? Ik worstel daar een beetje mee. Het voelt geforceerd. In plaats van een ‘image’ te creëren wil ik gewoon mezelf laten zien, dat wat mij goed maakt in mijn werk, mijn ervaringen, mijn processen, de inzichten die ik heb opgedaan. En dat vind ik ook lastig. Want dan ben ik ineens echt zichtbaar.

 

En wat denken mensen dan over mij? Hoe zien ze me dan? Wordt ik wel serieus genomen? Hebben mensen nog wel vertrouwen in mij als ik mijn eigen worstelingen laat zien? Mijn eigen ervaringen? En toch, mijn leven zoals het verlopen is, en mijn eigen drive om continue overal het beste uit te halen, maken dat ik een schat aan kennis, tools en inzichten heb opgedaan waar ik anderen nu mee verder help.

 

Maar we zijn niet zo gewend om alles gewoon te benoemen en al helemaal niet zo in de openheid. Ik wilde toch vooral zakelijk en professioneel overkomen terwijl ervaringsdeskundigheid (ik krijg al de kriebels bij het woord) mijn aanbod juist enorm rijk maakt. Ik leef en werk niet vanuit het boekje, maar ik weet waar ik het over heb. Juist door al die ervaringen die mijn leven rijk is. De zaken zo mogen benoemen zoals ze zijn, zonder ze groter of kleiner te maken. Hopelijk dienen mijn verhalen als inspiratie, om ook het volledige beeld van jezelf te delen, en niet alleen de ‘facebook’ versie.

– Forien –

,

Ruimte

Normaal loop ik tot aan de rotonde bij de Groenendaal als ik mijn hoofd even wil laten doorwaaien of mijn stemming wil veranderwandelen. En vanmorgen voelde ik het ineens. Ik kon nog doorlopen, ik had energie over. En ik liep een stukje verder richting het water. Ineens was er ruimte voor meer.
 
Een verschijnsel wat ik steeds vaker merk en herken bij anderen om mij heen. Soms zijn er omstandigheden waar je niet voor kiest maar die wel gebeuren. Een chronisch ziek kind, een baan die je verliest of gedoe op je werk, een ernstige ziekte, een dierbare die overlijdt. En soms lijken al die dingen tegelijkertijd voorbij te komen.
 
En dan is de ruimte dus op. De bandbreedte die je normaal gesproken tot je beschikking hebt is vol met shit. Wat te doen? Want we willen graag een oplossing, om door te kunnen, om verder te gaan, om het achter ons te laten. De ironie is dat het beste wat je kunt doen, is het er gewoon maar laten zijn. Met alles wat het oproept, en zonder het groter of kleiner te maken.
 
En als het de tijd en de ruimte krijgt, merk je na een tijdje dat het verandert. De hevigheid wordt minder, je raakt eraan gewend, al speelt de pijn nog af en toe op en blijft het een kwetsbaar punt. Maar er komt een moment dat je merkt: ik voel weer ruimte.
 
– Forien –
,

Schaamte

Eindelijk gaat het weer wat beter tussen mij en mijn lieve zoon. Pffff ik vind het niet makkelijk dat opvoeden en daar schaam ik me een beetje voor. Ik vind namelijk dat ik het makkelijk moet kunnen. Hij is 5 en heeft een sterke persoonlijkheid, wat hij in zijn hoofd heeft, onderbouwd hij verbaal op een manier waar ik nog altijd van sta te kijken met zijn 5 jaar. En dat consequent zijn, die grenzen duidelijk aangeven, elke keer weer opnieuw, het valt me niet mee.

 

Nu kan ik zeggen dat dat komt door energiegebrek, wat vaak ook zo is sinds ik kanker en bijbehorende chemokuur heb gehad. De nasleep is niet mis. Of door slaapgebrek omdat hij nog een paar keer per nacht aan mijn bed staat. Of door het feit dat ik het zelf niet heb meegekregen in mijn opvoeding, die alles behalve voorspelbaar was. Verklaringen, maar geen excuus voor het feit dat ik hem net even te vaak, net iets te hardhandig aan de kant zette.

 

De verklaringen zijn allemaal waar en tegelijkertijd heb ik daar nu niets aan. Waar ik wel iets aan heb is een ‘time-in’ voor mij in plaats van een ‘time-out’ voor mijn zoon. Als ik word geraakt en mijn emoties met mij aan de haal gaan, even stoppen. Mindful drie minuten ademruimte nemen. Ervaren dat ik een keuze heb in hoe ik nu verder ga in deze situatie. Niet makkelijk, wel effectief. Er ontstaat weer ruimte en meer overzicht, waardoor ik liefdevoller kan reageren en kan zien waar hij behoefte aan heeft. Grenzen dus, maar dan liefdevol en met aandacht.

– Forien –

 

,

Transformatie

Er gebeurt van alles in mij. Ik merk dat ik ruimte nodig heb ‘to expand’. Om mijn hoogste waarheid te leven en te doen wat daarvoor nodig is. In de eerste plaats is dat het werk wat ik doe. Ik voel aan alles dat dat is wat ik hier te doen heb in dit leven. Mensen bewust maken van zichzelf en het feit dat ze zelf eigenaarschap over hun leven mogen nemen. Mogen, want het lijkt alsof mensen op toestemming wachten en op bevestiging dat het echt klopt wat ze voelen.

 

Je mag het serieus nemen. Voelen wat je voelt en daar je richting op aanpassen. En dan heb ik zelf nog een hele dobber te gaan. Want wat ik mensen leer geld ook voor mij. Mag ik alles voelen en ervaren wat er is? Mag ik daar mijn richting op aanpassen? O wat is dat soms moeilijk. Vooral als het buiten de gebaande paden ligt en je ‘gewired’ bent om door aanpassing te overleven, zoals ik. En toch doe ik het. Stapje voor stapje. Ik wil me niet meer door angst laten tegenhouden, door oordelen, van mezelf en anderen. Ik wil Leven.

 

Herken je dit? In meer of mindere mate? Doe je wat je hier te doen hebt of word je geleefd door wat er van je verwacht wordt? Soms is er een heel zacht stemmetje, een fluistering, die aangeeft dat je een andere weg in moet slaan. Durf je te vertrouwen op je intuïtie en je innerlijke eigen wijsheid? Of duw je het weg omdat het zoveel ongemak met zich meebrengt? Terwijl je merkt dat het zich telkens weer opdringt en vraagt om aandacht, om in het licht gezet te worden. Linksom of rechtsom, de tijd gaat door. Welke keuze maak je? Het is later dan je denkt.

– Forien –

,

Rollen

Wanneer ben je jezelf? Als je thuis op de bank zit? Als je in flow aan het werk bent? Als je opgaat in je hobby? Als je kookt voor je kinderen? Het gaat erom dat je jezelf altijd meeneemt. Ik heb lang allerlei rollen aangenomen, die van werknemer, dochter of zus, maar waarbij ik mezelf verloor in de rol.

 

Op een gegeven moment, zo rond mijn 24e kwam het besef dat ik mezelf telkens kwijtraakte. Dat mijn kern telkens verloren dreigde te gaan als anderen iets van mij verwachtten of als ik dacht dat ze dat deden. Het besef groeide dat ik in elke situatie een bepaalde rol vervulde waarbij mijn aandacht uitsluitend naar buiten gericht was.

 

Toen ik dat eenmaal helder zag, kon ik de verschillende gedragingen en gevoelens die bij die verschillende rollen hoorden beter waarnemen. Ik begon te voelen dat er iets is wat ik altijd ‘meeneem’ ongeacht de rol waar ik me op dat moment in bevind. Hoe ouder je wordt, hoe meer rollen erbij komen. Moeder, oma, oud-werknemer enz. De kunst is om je kern te blijven herkennen en daar telkens bij terug te komen. Degene die je bent zonder rol.

– Forien –

,

Je Kern

Wie ben je? En hoe kun je ‘jezelf’ zijn? Laat staan worden? Ben je nu dezelfde als je tien jaar geleden was? En wie je over tien jaar zult zijn? Vanuit boeddhistisch oogpunt bestaat er geen ‘zelf’ en daar bestaat dan weer wel een term voor; anatta.

 

De Boeddha schijnt gezegd te hebben dat de mens uit vijf onderdelen bestaat, namelijk het stoffelijk lichaam, gevoelens, waarnemingen, mentale factoren en persoonlijk bewustzijn. In geen van deze onderdelen is een ‘onveranderlijk zelf’ terug te vinden. Maar toch, wat is dan je kern?

 

Ik denk zelf dat dat wat je ervaart als je stil en kalm bent van binnen, het woordeloze en roerloze, dat dat je kern, je ziel is. Als je vaker mediteert zul je dit wellicht herkennen. Het stuk in jezelf wat er altijd al was, toen je nog een kind was maar ook nu nog steeds aanwezig is. Dat stuk wat maakt dat je je kunt verbinden met anderen, van hart tot hart.

– Forien –

,

Overgave

De laatste keer schreef ik een stukje over ‘mag het er zijn?’, over de emoties, gevoelens en gedachten die we zoal hebben. De aangename en vooral ook de minder aangename. Het deed me denken aan nu 2,5 jaar geleden, toen ik ziek was en er een infuus met een chemo kuur in mijn arm zat.

 

Ik zat in een speciale stoel op de Kanker Dagbehandeling zoals dat heet, in het St. Antonius ziekenhuis in Leidsche rijn. Mijn broer en schoonzus stuurden me een foto van het uitzicht van het vakantieverblijf waar ze op dat moment waren. Het maakte me blij, ik zag de zon en een uitgestrekt landschap met groene pijnbomen.

 

Een foto van de infuusnaald in mijn arm ging retour. Met het onderschrift ‘dit is mijn uitzicht op het moment 😉 Het zorgde voor enige verwarring en schaamte aan de andere kant. Maar dat was niet mijn bedoeling. Oprecht en zonder afgunst deelde ik mijn huidige moment, zoals zij het huidige moment met mij deelden.

 

Ik deed dat zonder oordeel, ik was blij voor hen en vond het fijn dat ik kon meegenieten van hun uitzicht en ervaring. Ik wist dat als ik ooit nog zelf zo’n uitzicht wilde zien, ik geen andere keuze had dan nu dit moment, met de naald in mijn arm te doorstaan. Totale overgave.

 

Er was niets wat ik kon doen behalve me overgeven en volledig aanwezig zijn bij het huidige moment. En het gekke is, ik had rust. Ik voelde me zelfs blij. Dankbaar voor het feit dat mijn man elke keer meekon naar de behandeling. Dankbaar voor het feit dat mijn broer en schoonzus ook de mooie momenten bleven delen. Dankbaar voor al die lieve mensen die me meerdere malen aanboden om met me mee te gaan.

 

Gelukkig ging de tijd voor mij door. En in plaats van dankbaar te blijven, verlies ik mezelf soms weer in alle bezigheden. Want dat is mijn neiging, zoals veel mensen dat hebben. Voor een deel individuele aanleg, enorm gevoed door de prestatiecultuur en maatschappij zoals die nu in het Westen is. En ik grijp nog steeds terug op mindfulness. Aandachtig en bewust het huidige moment beleven en op waarde schatten. Elke keer is het weer opnieuw nu. Godzijdank.

– Forien –

 

Mag het er zijn?

Mag het er zijn?

Een terugkerend thema wat ik bij veel mensen zie. Vanmorgen kwam iemand die net is gestart met een individuele mindfulness training bij mij. Het was de tweede keer en een van de aanleidingen dat ze hiermee wilde starten was de onrust en het vervelende verkrampte gevoel als ze besprekingen had op haar werk. Daar wilde ze graag vanaf.

 

Nadat we de oefeningen gedaan en besproken hadden en hoe de oefeningen thuis verliepen hadden besproken, kwam de vraag naar boven. ‘Ja maar ik wil graag handvatten van hoe ik hiervan af kom? Gaat dit mij echt helpen en hoe lang duurt dat ongeveer?’

Ze was bereid om te doen wat nodig was om hiermee verder te kunnen. En daar zit het hem nou net in.

 

Van ‘doen’ naar ‘zijn’. Naar ‘mag het er zijn’? Dat vervelende gevoel, die spanning, die verkramping. De stress, het angstige gevoel, de paniek. Al die andere dingen die je ervaart omdat je lijf je verteld dat het genoeg geweest is. Mag het er zijn? Dus juist niet ‘doen’, maar ‘zijn’ en ervaren wat er is, hier en nu? Misschien is het antwoord ‘nee’. Mag dat dan? Dat is het startpunt.

Ruimte maken

Zojuist had ik een coaching gesprek waarin naar voren kwam hoe veel en hoe diep we als mens kunnen worstelen. Ogenschijnlijk lijkt er allemaal niks aan de hand, maar als we dan echt stilstaan bij ons gevoel dan is dat niet makkelijk. Want we vinden daar namelijk wat van met ons hoofd.

 

En niet zomaar iets, want vaak keuren we ons gevoel af. We keuren het af omdat we denken dat anderen het zullen afkeuren. Omdat we denken dat het niet volgens ‘de norm’ is wat we voelen. Anderen lijken daar namelijk geen last van te hebben en er makkelijker mee om te kunnen gaan of überhaupt dat gevoel niet te ervaren.

 

Mag je van jezelf toch proberen om ruimte te maken voor dat gevoel wat zo naar en haast onverdraaglijk voelt? En je daarnaast realiseren dat je zelf ook wel weet dat het misschien niet nodig is en dat mensen het waarschijnlijk heus niet raar vinden? Dat dat naast elkaar mag bestaan? Kun je jezelf die ruimte gunnen? Beetje bij beetje?

Meer energie

Meer energie: Innerlijke Kracht Training
Het is voelbaar, de nazomer is begonnen en de herfst hangt in de lucht. Hé nee hé, denk je misschien. Of we willen of niet, de verandering is ingezet. Ben je met vakantie geweest, of ga je nog? Als je kinderen hebt ben je inmiddels over de helft van alle vrije tijd, hoe voelt dat? Vind je het jammer dat de zomervakantie straks weer voorbij is? Of ook opgelucht omdat het ‘normale’ leven en de structuur die daarbij hoort weer begint?

De zomer nodigt uit om met de energie naar buiten te gaan en de nazomer en herfst nodigt juist uit om met de energie naar binnen te gaan. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. Feit is dat de meeste mensen meer energie hebben in de zomer en nu de herfst langzaam dichterbij kruipt, voelt dat voor velen niet prettig. Meer buien, wind en kou en niet meer zonder jas naar buiten. Toch heeft deze tijd van het jaar ook een andere kant. We keren weer wat meer naar binnen en de nazomer geeft een aanzet tot nadenken over wat we straks na de vakantie weer gaan doen.

Wil je na de vakantie de energie van binnenuit laten stromen en je krachtig en opgewassen voelen tegen de koudere maanden die eraan komen? Je persoonlijke ontwikkeling verder verdiepen en je sterk voelen van binnenuit? Laat je mailadres achter zodat je de nieuwsbrief kunt ontvangen. Binnenkort start de Innerlijke Kracht Training in Harmelen,  wordt vervolgd!